« Καταμεσήμερο Ιουλίου... που κι αν ακόμα δεν υπήρχαν ελαιώνες... θα τους είχα επινοήσει » .
(Οδυσσέας Ελύτης)

Ελιά, σύμβολο γαλήνης, γονιμότητας, ειρήνης. Τα κλαδιά της έγιναν στεφάνια για να στεφανώνουν τους νικητές των Ολυμπιακών αγώνων και ο πολύτιμος χυμός των καρπών της, το ελαιόλαδο, ήταν το βραβείο για τους νικητές των περίφημων Παναθηναϊκών Αγώνων που γίνονταν προς τιμή της θεάς Αθηνάς.

Η ελιά ως αυτοφυές δέντρο - αγριελιά - πρωτοεμφανίστηκε στην ανατολική Μεσόγειο εκεί δηλαδή όπου αναπτύχθηκαν μερικοί από τους αρχαιότερους πολιτισμούς.

Πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες στις Κυκλάδες, την καρδιά του Αιγαίου, έφεραν στο φως απολιθωμένα φύλλα ελιάς, τα οποία σύμφωνα με τις σύγχρονες μεθόδους χρονολόγησης φαίνεται να είναι ηλικίας 50-60.000 ετών.

Η Ελλάδα είναι η τρίτη χώρα στον κόσμο (μετά την Ισπανία και Ιταλία) στην παραγωγή ελαιόλαδου. Καλλιεργείται στους 50 απ' τους 54 νομούς της χώρας. Το πολύτιμο είδος υπάρχει σε άγρια ποικιλία στις παραμεσογειακές περιοχές. H μακραίωνη παρουσία της καλλιεργούμενης ποικιλίας στον ίδιο χώρο έχει δημιουργήσει ένα πολύτιμο περιβάλλον στο οποίο έχουν προσαρμοστεί εκατοντάδες οργανισμοί. Eίναι δέντρο που δίνει καρπούς έως τα βαθιά «γεράματα» και ως εκ τούτου στους γέρικους κορμούς με τα αλλόκοτα σχήματα αναζητούν καταφύγιο ένα σωρό οργανισμοί που τρυπώνουν στις αναρίθμητες σχισμές. Πουλιά, όπως οι παπαδίτσες γεννούν στις κουφάλες ή αναζητούν τροφή στον κορμό, όπως οι Δενδροβάτες. Tο χειμώνα κυρίως, ένα μέρος της παραγωγής τους κλέβουν οι τσίχλες, τα ψαρόνια και άλλα πουλιά.

Σύμφωνα με τη μυθολογία την ελιά έφερε στους Ελληνες η Αθηνά, η οποία δίδαξε και την καλλιέργειά της. Είναι χαρακτηριστικό το γνωστό επεισόδιο της φιλονικίας της Αθηνάς με τον Ποσειδώνα για το όνομα της Αθήνας.
Στην Ακρόπολη υπήρχε η ιερή ελιά της Αθηνάς, η πρώτη ελιά που η θεά χάρισε στους Ελληνες, και στην Ακαδημία οι 12 ιερές ελιές, οι μορίαι, και ο ιερός ελαιώνας από τον οποίο προερχόταν το λάδι που δινόταν ως έπαθλο στους νικητές των Παναθηναίων.

Ενδεικτικό της σημασίας της ελιάς για την Αθήνα είναι ότι οι Αθηναίοι στα νομίσματά τους απεικόνιζαν την Αθηνά με στεφάνι ελιάς στο κράνος της και έναν αμφορέα με λάδι ή ένα κλαδί ελιάς.
Μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο Ηρακλής (του οποίου το ρόπαλο ήταν από αγριελιά) έφερε βλαστάρι ελιάς από τη χώρα των Υπερβορείων (μυθικός λαός που οι Ελληνες πίστευαν ότι κατοικούσε πέρα από τον Βορρά ή κατά άλλη ερμηνεία στον ουρανό) και το φύτεψε στην Ολυμπία. Με τα κλαδιά του κοτίνου, της αγριελιάς αυτής, στεφανώνονταν οι ολυμπιονίκες. Με κλάδους ελιάς ήταν στεφανωμένο και το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός στην Ολυμπία, έργο του Φειδία, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.

Οι ποικιλίες της ελιάς

Ποικίλες ήταν οι χρήσεις του λαδιού για θρησκευτικούς σκοπούς. Με λάδι έκαναν σπονδές στους βωμούς, άλειφαν επιτύμβιες στήλες ή έσπενδαν πάνω σε ιερές πέτρες. Η αρχαία χρήση του λαδιού και του κρασιού στην ταφική τελετουργία έχει διατηρηθεί και στη χριστιανική θρησκεία.

Οι βρώσιμες ελιές αποτελούσαν βασικό στοιχείο της διατροφής, κυρίως όσων γευμάτιζαν εκτός σπιτιού εργαζόμενοι στην ύπαιθρο, σε ταξίδια, ή σε εκστρατείες. Οι ελιές προσφέρονται για τέτοια χρήση αφού μεταφέρονται εύκολα, δεν αλλοιώνονται και έχουν μεγάλη θρεπτική αξία. Σε διάφορες ανασκαφές έχουν βρεθεί κουκούτσια από ελιές που αποτελούν τροφικά κατάλοιπα. Οι αρχαίοι συγγραφείς σώζουν πληροφορίες για τη μεγάλη ποικιλία βρώσιμων ελιών.
Θλασταί ελαίαι ήταν πιθανόν οι τσακιστές μαύρες ελιές, οι οποίες αναφέρεται ότι ήταν εύπεπτες. Κολυμβάδες ονομάζονταν οι ελιές που έπλεαν σε άλμη. Η κατανάλωσή τους ήταν διαδεδομένη. Οι αλμάδες ήταν παραπλήσια ποικιλία με τις προηγούμενες. Ισως πρόκειται για κολυμβάδες στο πρώτο στάδιο της επεξεργασίας τους με αλάτι.
Γογγύλαι ονομάζονταν οι σφαιρικές ελιές, πιθανόν οι σημερινές καρυδοελιές. Δρυπετείς ήταν οι υπερώριμες ζαρωμένες ελιές, οι οποίες καταναλώνονταν χωρίς επεξεργασία. Οι μέλαιναι αναφέρεται από τον Αθήναιο ότι ήταν δύσπεπτες. Οι πιτυρίδαι ήταν μικρές, είχαν το χρώμα του πίτουρου και συλλέγονταν προτού ωριμάσουν. Οι στεμφυλίδες ήταν μαύρες ελιές από τις οποίες γινόταν το στέμφυλον, πολτός από τριμμένες ελιές, ο οποίος μαζί με μυρωδικά, λάδι και ξίδι έκανε το επίτυρον, το οποίο προφανώς καταναλωνόταν με τυρί.
Η επεξεργασία μερικών ειδών ελιών για κατανάλωση δεν διέφερε από τη σημερινή. Μετά το ξεπίκρισμα με νερό και αλάτι παρέμεναν μερικές ώρες στο ξίδι και τελικά αποθηκεύονταν μέσα σε λάδι. Για άλλα είδη, αντίθετα, χρησιμοποιούσαν υλικά που είναι ασυνήθιστα για τη σημερινή πρακτική, δηλαδή μετά το ξεπίκρισμα αναφέρεται ότι τις έβαζαν σε ξίδι, βρασμένο κρασί και μέλι, προσθέτοντας διάφορα μυρωδικά, μάραθο, κύμινο, απήγανο, μέντα, κορίανδρο.

«Το κρασί παρηγορεί τους λυπημένους, αναζωογονεί τους γέροντες, εμπνέει τους νέους, κάνει τον κουρασμένο να ξεχνάει το μόχθο του».
(Λόρδος Βύρων, 1788)

Η καλλιέργεια της αμπέλου άρχισε στις Ανατολικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας πριν 10.000 χρόνια περίπου και από εκεί εξαπλώθηκε προς την Αίγυπτο, περνώντας από την Περσία και την Βαβυλωνία. Κατόπιν στην Ελλάδα και την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ο αμπελουργικός - αμπελοοινικός τομέας στην Ελλάδα και στην Περιφέρεια Θεσσαλίας (η οποία κατέχει το 6,1% της συνολικής παραγωγής στη χώρα) λειτουργεί επί σειρά ετών μιας που συγκεντρώνει μοναδικά συγκριτικά πλεονεκτήματα ακόμη.

Το αμπέλι είναι ένα φυτό που δεν αγαπάει ούτε το υπερβολικό κρύο αλλά ούτε και τις πολύ ζεστές, υγρές συνθήκες. Έτσι η Κρήτη και η Kεντρική Eυρώπη μπορούν να θεωρηθούν τα όρια της καλλιέργειάς του.

Όπως και τα περισσότερα προϊόντα της φύσης, έτσι και το σταφύλι πρέπει να αγωνιστεί για την επιβίωσή του, προκειμένου να αποκτήσει άρωμα και γεύση. Άγονα εδάφη, χαμηλές αποδόσεις ανά στρέμμα, απουσία λιπασμάτων, άντε και ελάχιστο νεράκι όταν η ξηρασία είναι μεγάλη είναι η συνταγή για κρασιά υψηλής ποιότητας.

Ακόμα σημαντικότερη είναι και η ποικιλία του σταφυλιού. Όπως όλοι οι αθλητές, έτσι και όλες οι ποικιλίες δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες. ΟI λεγόμενες διεθνείς ποικιλίες όπως το Cabernet Sauvignon και το Chardonnay δίνουν κρασιά υψηλής ποιότητας σε πολλά μέρη της Ευρώπης. Δίπλα σε αυτές, γηγενείς ποικιλίες όπως το παιχνιδιάρικο Ιταλικό Sangiovese η το πιπεράτο Ισπανικό Tempranillo προσφέρουν μοναδικές συγκινήσεις.

Όμως και η Ελλάδα έχει τα δικά της διαμάντια. Το αρωματικό Mοσχοφίλερο, το νευρικό Aσύρτικο, το βελούδινο Aγιωργίτικο ή το αγέρωχο Ξινόμαυρο γοητεύουν με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους. Βέβαια πάντα τον πρώτο και τελευταίο λόγο θα τον έχει η φύση.

Ποτέ δύο εσοδείες δεν θα δώσουν τα ίδια αποτελέσματα, γιατί οι καιρικές συνθήκες πάντα θα είναι διαφορετικές. Αυτό ακριβώς το στοιχείο συμβάλλει στην μοναδικότητα του κάθε κρασιού και τη γοητεία της διαρκούς αναζήτησης .

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και αυξανόμενος είναι ο αριθμός των επιδημιολογικών μελετών που υποστηρίζουν ότι η καθημερινή, μέτρια κατανάλωση κόκκινου κρασιού ελαττώνει τον κίνδυνο θανάτου από στεφανιαία νόσο.

Σύμφωνα με έρευνα Αμερικανών ερευνητών, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature, στο κόκκινο κρασί υπάρχει μία ουσία που επιμηκύνει τη ζωή μονοκύτταρων μυκήτων έως και κατά 80%.

Φανατικούς φίλους, αλλά και εχθρούς έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα η βιολογική γεωργία, η οποία αναπτύσσεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς, έναντι της συμβατικής-παραδοσιακής γεωργίας.

Οι πωλήσεις των βιολογικών προϊόντων στην Ελλάδα αυξήθηκαν το 2004 κατά 10%, ενώ την τελευταία 5ετία η αύξηση ήταν 150%.

Pαγδαία αύξηση καταγράφεται στις πωλήσεις βιολογικών προϊόντων, αν και οι ίδιοι οι βιοκαλλιεργητές παραδέχονται ότι οι τιμές είναι υψηλές, λόγω του μεγάλου κόστους παραγωγής.

Η εντατική γεωργία νοσεί στη χώρα μας, όπως και αλλού. Εχει θυσιάσει την ποιότητα στην ποσότητα, βλάπτει τα οικοσυστήματα, ρυπαίνει το περιβάλλον, απειλεί τη δημόσια υγεία. Πολλοί προτείνουν τη βιολογική γεωργία σαν απάντηση στο πρόβλημα

Kοστίζουν κατά 30%-40% ακριβότερα από τα προϊόντα της συμβατικής γεωργίας. Eρευνες, όμως, έχουν δείξει ότι τα προτιμούν καταναλωτές μέσου και ανωτάτου μορφωτικού επιπέδου.

Την εφαρμογή ενός αυστηρού μοντέλου ποιότητας καταξιωμένου στους διεθνείς φορείς τροφίμων επιβάλλουν τα αλλεπάλληλα διατροφικά σκάνδαλα που οφείλονται στην έλλειψη μηχανισμών ελέγχου στην πρωτογενή και μεταποιημένη παραγωγή.

ΒΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ

Τι σημαίνει βιολογική καλλιέργεια;

Η βιολογική καλλιέργεια είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα παραγωγής και διαχείρισης αγροτικών προϊόντων, που προστατεύει το περιβάλλον σε όλα τα στάδια διαχείρισης του οικοσυστήματος, προασπίζοντας ταυτόχρονα την υγεία των καταναλωτών.
Κύριο χαρακτηριστικό της βιολογικής καλλιέργειας είναι η απουσία χημικών λιπασμάτων, ζιζανιοκτόνων, φυτοφαρμάκων, ορμονών και άλλων εξίσου επικίνδυνων χημικών ουσιών σε όλα τα στάδια της παραγωγής.

Επιπλέον τα βιολογικά προϊόντα δεν περιέχουν συντηρητικά, πρόσθετα και διάφορες άλλες χημικές ουσίες στη σύνθεσή τους.

Οι πρακτικές της βιολογικής καλλιέργειας είναι τέτοιες που προστατεύουν το περιβάλλον, προφυλάσσοντας έτσι τη βιοποικιλότητα του οικοσυστήματος.
Με τις πρακτικές της βιολογικής καλλιέργειας επιτυγχάνεται ένα ισορροπημένο σύστημα, καθώς σε αντίθεση με τη συμβατική γεωργία, η βιολογική γεωργία αντιμετωπίζει με σεβασμό την φύση και προστατεύει άμεσα το έδαφος, την ατμόσφαιρα και τα αποθέματα νερού.

Με σεβασμό στη σοφία της φύσης, οι βιοκαλλιεργητές συνδυάζοντας την παράδοση με τη σύγχρονη γνώση, χρησιμοποιούν μόνο φυσικά λιπάσματα, ενισχύουν τη γονιμότητα του εδάφους εναλλάσσοντας τα είδη που καλλιεργούν και επιτρέπουν τη φυσική ωρίμανση των καρπών χωρίς να εντατικοποιούν ή να επιταχύνουν την παραγωγή με τεχνητές μεθόδους.

Τι σημαίνει βιολογική κτηνοτροφία;

Στο πλαίσιο της βιολογικής δραστηριότητας, η εκτροφή των ζώων αποτελεί την ολοκλήρωση ενός φυσικού κύκλου, με αφετηρία τη βιολογική γεωργία και κατάληξη τη χρήση και κατανάλωση βιολογικών προϊόντων, χωρίς στα ενδιάμεσα στάδια να αλλοιώνεται η ισορροπία του περιβάλλοντος.

Η βιολογική κτηνοτροφία σέβεται την φυσική ζωή των ζώων και τις ανάγκες τους. Κάθε ζώο ζει ακολουθώντας τους φυσικούς ρυθμούς του, έχοντας στη διάθεσή του άνετους χώρους, δηλαδή εκτεταμένα βοσκοτόπια και ευρύχωρα, καλά αεριζόμενα στέγαστρα. Έτσι δεν επιβάλλεται καμία τροποποίηση στις ιδιαίτερες συνήθειές τους που να επισπεύδει και να αυξάνει την παραγωγή εις βάρος τους.

Η διατροφή των ζώων είναι ποιοτική, καθώς αποτελείται αποκλειστικά από βιολογικές φυτικές τροφές, όπως κριθάρι, καλαμπόκι, σόγια και σανό. Η βιολογική εκτροφή στοχεύει στη σωστή ανάπτυξή τους, με φυσικές μεθόδους και σύμφωνα με τους βιορυθμούς των ζώων, προφυλάσσοντάς τα τόσο από την παθολογία, τις ενοχλήσεις και το άγχος, όσο και από την αφύσικη επίσπευση της ανάπτυξης τους. Σε περιπτώσεις ασθενειών, χορηγούνται μόνο ομοιοπαθητικά ή φυτοθεραπευτικά σκευάσματα και πάντοτε έπειτα από συνεννόηση με ειδικευμένους κτηνίατρους.

Αυτή η φροντίδα και ο σεβασμός προς τα ζώα έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή κρέατος με μοναδικά χαρακτηριστικά ως προς τη γεύση, την υφή, τη συνοχή και την απουσία περιττού λίπους.
Έτσι και τα παράγωγα των ζώων, όπως είναι τα γαλακτοκομικά και τα τυροκομικά προϊόντα, είναι αγνά, φυσικά προϊόντα απαλλαγμένα από χημικά κατάλοιπα.

ΠΟΙΟΣ ΕΓΓΥΑΤΑΙ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΒΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ;

Ως προς την παραγωγή και τη διακίνηση των τροφίμων, τα βιολογικά προϊόντα είναι αυτά που τηρούν τους αυστηρότερους κανόνες ασφάλειας και ποιότητας.

Η αυθεντικότητα και η ποιότητα των προϊόντων βιολογικής καλλιέργειας και εκτροφής, οι διαδικασίες και οι πρακτικές που εφαρμόζονται διέπονται στο σύνολό τους από την νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ισχύει και στη χώρα μας.

Με βάση τους σχετικούς κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2092/91 και 1804/99), η διαδικασία παραγωγής των προϊόντων βιολογικής καλλιέργειας και κτηνοτροφίας ελέγχεται σε όλα τα στάδιά της με τις αυστηρές προδιαγραφές που θέτουν εγκεκριμένοι αρμόδιοι εγχώριοι και ξένοι οργανισμοί πιστοποίησης. Οι εν λόγω οργανισμοί τελούν υπό την εποπτεία του Υπουργείου Γεωργίας της χώρας στην οποία ανήκουν.

Στη βιολογική γεωργία ελέγχεται το ακριβές κτήμα στο οποίο καλλιεργήθηκε το προϊόν, ο τρόπος παραγωγής του, ο τρόπος μεταφοράς του και γενικά η κάθε δραστηριότητα που αφορά το προϊόν, από την σπορά ως την συγκομιδή, την ενδεχόμενη μεταποίησή του και την συσκευασία του.

Το ίδιο συμβαίνει και στη βιολογική κτηνοτροφία, όπου ελέγχονται οι τροφές τις οποίες καταναλώνουν τα ζώα και οι φάρμες όπου αυτά εκτρέφονται. Επίσης υπάρχουν περιορισμοί σε ό,τι αφορά την κατανάλωση φαρμάκων από τα ζώα, καθώς βάσει της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας απαγορεύεται η χρήση φαρμάκων για προληπτικούς λόγους ή για να ωθήσουν το ζώο στην πάχυνση.

Στην Ελλάδα, οι αρμόδιοι οργανισμοί ελέγχου και πιστοποίησης βιολογικά παραγόμενων προϊόντων είναι οι ακόλουθοι: ο οργανισμός ΔΗΩ, ο ΒΙΟ-ΕΛΛΑΣ και η ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ.

ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΙ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ

Βάσει των διεθνών προτύπων πιστοποίησης, όλα τα προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας και εκτροφής, ελληνικά και εισαγόμενα, οφείλουν να φέρουν την αντίστοιχη ένδειξη, το σήμα του οργανισμού που τα πιστοποιεί και τον αριθμό πιστοποίησης τους - πραγματική εγγύηση για την αγνότητά τους.

Μπορείτε να είστε σίγουροι για την αυθεντικότητα των προϊόντων που αγοράζετε, διαβάζοντας προσεκτικά τις ετικέτες των προϊόντων.

Επίσης, θα πρέπει να επισημανθεί το γεγονός ότι προϊόντα που εμφανίζονται στην αγορά ως "οικολογικά", "υγιεινά", "ολικής αλέσεως" κ.λ.π. δεν έχουν καμία σχέση με τα πιστοποιημένα βιολογικά προϊόντα και δεν εξασφαλίζουν καμιά εγγύηση στον καταναλωτή.

Εκτός των λαϊκών βιολογικών προϊόντων η Κρήτη

Εφημερίδα Πατρίς 17/4/2006

Αποκλείεται η Κρήτη και όλη η υπόλοιπη Ελλάδα, εκτός της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης από τη λειτουργία πρότυπων αγορών παραγωγών βιολογικών προϊόντων, σύμφωνα με ανακοίνωση του συλλόγου Βιοκαλλιεργητών Λαϊκών Αγορών Αττικής.

Σύμφωνα με το σύλλογο οι νέες ρυθμίσεις κρύβουν κινδύνους για τους βιοκαλλιεργητές, επειδή αποκλείουν όλη την Ελλάδα πλην Αθηνών και Θεσσαλονίκης και επιτρέπουν τους μεσάζοντες ακυρώνοντας τις αγορές των βιοκαλλιεργητών.

«Η πρόταση αυτή» τονίζεται στην ανακοίνωση «έρχεται σε αντίθεση με το νομοθετικό ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με θέμα τις «Στρατηγικές Κατευθυντήριες Γραμμές για την Ανάπτυξη της Υπαίθρου, Περίοδος 2007 - 2013» (16/02/2006). Στο ψήφισμα δίνεται έμφαση στη σημασία της βιολογικής γεωργίας, και η τροπολογία 28 προτείνει την υποστήριξη δράσεων «όπως τοπικές αγορές αγροτών και προγράμματα διάθεσης τοπικών προϊόντων ποιότητας».

Η πρακτική των αγορών παραγωγών βιολογικών προϊόντων είναι ήδη πραγματικότητα σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενισχύοντας έτσι την αειφόρο τοπική ανάπτυξη.

Σημειώνεται ότι ενώ σε όλες τις γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχει επί λέξει αναφορά στις τοπικές αγορές αγροτών, η ελληνική μετάφραση αναφέρει «λαϊκές αγορές». Στις λαϊκές αγορές συμμετέχουν και μεσάζοντες - έμποροι, ενώ διατίθενται σε μεγάλο ποσοστό εισαγόμενα προϊόντα.

Τα αρμόδια υπουργεία πρέπει να λάβουν υπόψη τα άνω, ώστε να θεσπιστεί ένα πλαίσιο σύμφωνο με την ευρωπαϊκή και εθνική πολιτική για την ύπαιθρο, που καθιστά τους Έλληνες βιοκαλλιεργητές ανταγωνιστικούς σε σχέση με τους Ευρωπαίους εταίρους μας.

Ζητούμενα είναι:

1) Δυνατότητα ίδρυσης και λειτουργίας αγορών παραγωγών βιολογικών προϊόντων σε όλη τη χώρα.

2) Συμμετοχή αποκλειστικά και μόνο παραγωγών.

3) Διάθεση αποκλειστικά και μόνο ιδιοπαραγόμενων πιστοποιημένων βιολογικών προϊόντων.

4) Διακριτός χώρος και χρόνος των βιολογικών αγορών.

5) Εφαρμογή Κανονισμού Λειτουργίας».

ΣΧΕΤΙΚΟ LINK
ΒΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ